De vader van Brankele Frank is Leonard Frank, geboren in 1942, een Joods onderduikkind uit Groningen. Dat gegeven staat niet los van wat zijn dochter beroepsmatig doet. Brankele is neurobioloog en houdt zich bezig met stress, trauma en burn-out. De verbinding tussen haar familie en haar werk is er, en ze is zichtbaar.
Haar werk over stress en burn-out
Begin bij de feiten van haar loopbaan. Brankele Frank studeerde in Amsterdam, Parijs en Londen, werkte als strategieconsultant bij McKinsey en werd later hoofd Educatie bij ARTIS. Na meerdere burn-outs veranderde ze van koers. Ze richtte zich op hersenonderzoek rond stress en burn-out, schreef het boek “Over de kop” en maakt de podcast “Let’s go mental”.
Dat ze juist deze thema’s koos, kwam deels voort uit haar eigen ervaring. Iemand die zelf is omgevallen, begrijpt van binnenuit wat spanning met een mens doet. Maar er speelt meer. Ze komt uit een familie waarin trauma geen abstract begrip is, maar iets wat generaties lang is meegegaan.
Trauma dat generaties meegaat
Haar vader Leonard overleefde de oorlog als onderduikkind. Zijn vader, Leo Frank, was verzetsman en werd in 1944 vermoord in Auschwitz. Het gezin waarin Leonard opgroeide was zwaar getraumatiseerd. Zulke wonden verdwijnen niet met de bevrijding. Ze werken door in hoe ouders met kinderen omgaan, in wat wel en niet wordt gezegd, in de sfeer waarin een volgende generatie opgroeit.
De wetenschap heeft daar aandacht voor. Het idee dat de gevolgen van stress en trauma zich kunnen doorgeven aan volgende generaties, is een serieus onderzoeksterrein. Voor iemand die zich als neurobioloog met het brein bezighoudt en tegelijk uit een familie als deze komt, ligt dat onderwerp dichtbij. Het is geen ver van haar bed liggend thema, maar iets uit haar eigen achtergrond.
Voorzichtig met conclusies
Belangrijk is wel om voorzichtig te blijven met conclusies. We weten dat Brankele Frank openlijk over haar familie praat. We weten dat ze werkt over stress en burn-out. Wat we niet precies kunnen meten, is hoe groot het aandeel van de familiegeschiedenis is in haar keuzes. Zij is degene die daar iets over kan zeggen, en dat heeft ze deels gedaan, onder meer in het dubbelinterview met haar vader bij het Nationaal Comité 4 en 5 mei.
In dat interview komen vader en dochter samen aan het woord. Het gesprek gaat over de oorlog, over doorwerking en over hoe je met zo’n verleden verder leeft. Voor wie haar werk volgt, geeft dat context. Haar boeken en podcast gaan over het brein onder druk. Haar familie laat zien wat druk kan aanrichten over lange tijd.
Van erfenis naar betekenis
Er zit ook iets hoopvols in. Brankele Frank kiest ervoor om het onderwerp niet weg te stoppen, maar om er iets mee te doen. Ze maakt kennis over stress toegankelijk, ze deelt haar eigen ervaring met burn-out en ze houdt de familiegeschiedenis levend door erover te praten. Zo wordt een zware erfenis omgezet in werk dat anderen kan helpen.
De rode draad is te volgen. Een grootvader in het verzet, een vader die als kind moest onderduiken, een getraumatiseerd naoorlogs gezin, en een dochter die decennia later uitlegt wat spanning met de hersenen doet. De vader van Brankele Frank staat aan het begin van die lijn, en zijn verhaal geeft aan haar werk een laag die je niet ziet als je alleen naar haar titels kijkt.